همیشه فکر میکردم می شه کسی آدما دوست داشته باشه فقط یخاطر خودش

دوستی باشه مهربان که بتونی بهش اعتماد کنی تمام درد دلتا بهش بگی

براش گریه کنی  و اشکاتا با مهربانی پاک کنه .

خوب بلخره پیداش کردم . بعداز سالها خدا اونا بهم داد مثل یک خواهر مهربونه

شاید بهتر از یک خواهر .مهربان با احساس و عاشق....

تنها کسی که شونه هاش جایگاه همیشگی گرییه های منه

تحمل یک دقیقه ناراحتی شا ندارم . مهربان من دلی پاک مثل آیینه داره

هیچ عاشقی را مثل اون ندیدم پاک و ساده .

آه سپیده من مدتی که بی تابه غم عجیبی تو چشمهاش لونه کرده

مدتی که فهمیدم مریضه .آه خدای من دیگه طاقت ناراحتی شا ندارم

امروز همش تو خودش بود .نگران و بی قرار.

من هم با دیدن چهره غمگینش اشک تو چشمام جمع میشد

همش دعا میکردم .خدایا خدایا مهربان منا خوب کن من غیر اون کسی را ندارم

بخدا دلی مثل دل اون ندیده بودم اون واقعن عاشقه یه عاشق واقعی

بلخره تو این کره زمین یکی را پیدا کردم واقعن عاشق باشه

به همه عشق بورزه مهربان با گذشت.....

ولی خودش هیچی نداشته باشه مثل یه شمع بسوزه و دم نزنه

استادم همیشه میگه عاشقای واقعی دنیای قشنگی دارن دنیا را جوری میبنند

که ادما ی عادی هیچ وقت نمیتونند ببینند عاشقا به خدا خیلی نزدیکنند

چون از دنیا و تعلقات دنیایی بریده شدن وکاملا آزاد و رها هستن مثل پرنده سبک بال

چقدر لذت بخشه که ادم بدون هیچ توقعی دیگران را دوست داشته باشه و عشق بورزه

این کماله مطلقه این رسیدن به خداست رسیدن به عشق واقعی و ارامشه

ای آسمان ای مهربان

امشب ببار بر من

که امشب دلم گرفته

چشمم بارا نیست

ای ماه من که تنهایی مثل من

بتاب در این شب به تنهایی

آسمان تاریک است و مه گرفته

ستارگان پشت مه گم شده

ای ماه من که تنهایی مثل من

بتاب امشت که تنهایی

که قلب من پشت این اسمان مه الود دلم . گرفتاراست

در غربت این شب تاریک گریانست

ای آسمان ای مهربان ببار بر من

که بدانم حداقل کسی میگرید بر این دل غمگینم

میشنوی ؟ناله سوزناک قلبم را که چگونه در غربت

این شب سرد میگرید

میبنی؟ که چگونه خسته تر از همیشه در فراغ تنها ماه آسمان گریان است

میبنی در جستجوی زره ای نور سرگردان این بیابان زمین است.......... 

باز هم مثل شبهای دیگه دلم حسابی گرفته

دلم واسه خودم میسوزه از این که همش بیخودی به این اون اعتماد میکنم

بازم حالشا گرفتن نمیدونم از دست این دل سادم چی کار کنم........

حالا از کوچه و خیابونا که بگذریم از زشتیهای جامعه که بگذریم میرسیم

به وضع حال خودم نمی دونم به حال کی گرییه کنم دلم به ادمای بدبخت بیچاره بسوزه یا خودم .

 دیگه دارم حسابی بال بال میزنم از ا ین همه دروغ خسته شدم

از این که اینقدر دوروئی زیاد شد که هیچ کسی دیگه به کسی اعتماد نداره

اگه راستشا بگی یه جور بد برداشت میکنند یا اصلا باور ندارن که راسته

دیگه هیچ کس با ادم رو راست نیست مثل این که فقط بلد ن به راحتی دل آدما

را بشکنند حتی نزدیگترین کس آدم هم اینجوریه دیگه چه برسه به غریبه ها

خلاصه دیگه خسته شدم یه مدتی که تصمیم گرفتم اصلا دیگه باکسی درد دل نکنم

اصلا صمیمی نشم . اصلا حرف نزنم .

امروز سر کار که بودم . مثل همیشه پشت سیستمم نشسته بودم دنبال طرحهای جدید..

صدای زنگ به صدادر امد . دوباره خودش بود همون پسر کوچلوی واکسی خیلی

وقت بود که نیومده بود بچها خوشحال شدن دعوتش کردن داخل سایت

همش 8 سال داشت هم مدرسه میرفت هم کارمیکرد

با ناراحتی نگاش میکردم نگاه معصومی داشت خسته بنظر میرسید

میگفت کسی را ندارن که خرجشونا بده . پدرش مریضه. مجبوره که  کار کنه

تو افکار خودم حسابی قرق شده بودم مداد تو دستم خشک شده بود

وقتی بخودم امدم که دیگه رفته بود بی اختیار اشک تو چشمهام حلقه زد

داشت دلم تو سینه خفه میشد اصلا نمیتونستم نفس بکشم

دوباره شروع کردم به غرر زدن .....................

آخرشم به این نتیچه میرسم که خدای هم هست همه اینا رامی بینه

خدایا خودت کمک کن مگه ما را دوست نداری؟!

خوب یه عده بدن به اونا هم کمک کن خوب بشن بدونند که هیچی به اندازه

خوبی قشنگ نیست..........

عجب صبری خدا دارد" اگر من جای او بودم"که میدیدم یکی عریان و لرزان دیگری

پوشیده از صد جامه رنگین"آسمان را واژگون مستانه میکردم.

نور می بارد از آسمان

نور می بارد بر اهل خدا

بر دلدادگان نور. دست شستگان زمین

نور می بارد بر اهل خدا. از زمین کنده شدن

نور دیدن دویدن بسوی نور بی مهابا رفتن سوی او

می خواند خدا ما را.......

سرد است زمین من غریبم

در این شب تاریکی بی تو اسیرم می جویم از عشق کریم

سردم شده در این زمین سرد

غریب و تنها می جویم در شب نور از نوره خدا

آه ای معشوق من بیا

امروز من رهایم از عشق تو لبریزم اشکایم را نمی بینی؟

از عشق تو جاریست از دوری تو بی تاب است

من سردم شده در این زمین سرد غریب و تنها می جویم در شب

نوری ازنور خدا

آیا بینای هست که ببیند تو را در این زمین سرد

سرد است زمین نگاها یخ زده تو رانمی بینند

تو را نمی فهمند من دراین یخبندان غریبم ...............

 می کنم ....الان دیگه هوا سرد شده اون هم دیگه خوابه

وقتی تابستون بود از بزرگی و زیبایش به وجد میامدم

میدیدم که چقدراستوار و زیبا ایستاده با شاخ و برگهای کشیده به سوی اسمان

مثل دستانی که بسوی خدا دراز شدن و عبادت میکنند

اینقدر شاخ و برگهاش زیادبود که تمام دور تادور پل را دربرگرفته بود

گاهی که ناراحت بودم تازه یادم می افتاد باهاش درد دل کنم

وقتی از کنارش رد میشدم یه نگاهی بهش میکردم ناخوداگاه بوقض گلوما میگرفت

 بهش سلام میدادم بامهربانی منا نگاه میکرد

گاهی وقتها هم شاخهاشا تکان میداد

خیلی باهاش دوست بودم دیگه شده بود سنگ صبورم . حسش میکردم

وقتی باهاش حرف میزدم قلبم میلرزید

حالا که زمستون شده احساس میکنم

خستس حسابی از سرما کرخت شده ولی باز وقتی از کنارش رد میشم

منا حس می کنه نگام میکنه باز بهش سلام میدم امروز بهش گفتم ای کاش بیشتر

حست میکردم. از دست ادماخسته شدم .امروز دلم خیلی پره اخه خیلی تنهام ............

یادمه یه دوستی میگفت اگه میخوای خدا را بشناسی باید به طبیعت نزدیک بشی

آره راست میگه پاک ترین صادقترین و مهربان ترین موجودات زنده همین طبیعت

که محبت میکنه بدون اینکه توقعی داشته باشه

عشق واقعی را باید از اونا یاد گرفت چون اونا خودخواه نیستن مثل ما

ما اگر به کسی لطفی میکنیم آخرش همش بخاطر خودمون بوده و همش توقع داریم.

میشه با اونا حرف زد بدون اینکه از حرفای ادم سو  استفاده کنند

مهربان و صمیمی به همه حرفهای ادم گوش میدن...............

به ياد داشته باش هر وقت دلتنگ شدي به آسمان نگاه کن. کسي هست که

عاشقانه تو را مي نگرد و منتظر توست. اشکهاي تو را پاک مي کند و دستهايت را

صميمانه مي فشارد. تو را دوست دارد فقط به خاطر خودت. و اگر باور داشته باشي

 مي بيني ستاره ها هم با تو حرف مي زنند. باور کن که با او هرگز تنها نيستي. فقط

کافيست عاشقانه به آسمان نگاه کني

از چه كسي بايد پرسيد كه سرزمين مهربانيها كجاست از چه كسي بايد پرسيد كه

سرزمين مهر و وفا كجاست سرزميني كه نام ان محبت است و صفا در آن ريشه

دوانيده سرزميني كه در آن اعتماد و آرزو وجود دارد؟

کاش می شد تا شقایق ها گریست کاش می شد یک تبسم آفرید

کاش می شد چون ستاره پاک بود آسمان را با صداقت دوست داشت

کاش می شد با سحر بیدار بود در سکوت شب امید صبح داشت

محل کار من تو یک ساختمان 10طبقه هست که ما تو طبقه 9هستیم

چند روز پیش بطور اتفاقی چشمم به صحنه بیرون پنجره افتاد

یک پیر مرد از پنجره آویزان شده بود و داشت شیشه های ساختمان را پاک میکرد

قلبم یه لحظه ریخت و مات و مبهوت به این صحنه نگاه می کردم

یک دفعه دوستم با صدای بلند گفت آخه بچه ها نگاه کنید بیچاره پیرمرده!

وای الان می افته و شروع کرد به دلسوزی کردن ، که بیچاه پیر مرده با این

سن و سال باید این کارهارا بکنه . اگه بیفته چی ؟!

چرا مسئولای ساختمان همچنین انتظاری از یک پیر مرد دارن

من هم با ناراحتی به اون صحنه خیره شده بودم با خودم فکر میکردم چرا باید آدم تو این سن

این کارهای سخت و خطر ناک را انجام بده اگه بیفته چی میشه آیا ارزش داره آدم بخاطر

مقداری پول کمی که می گیره جان خودشا به خطر بندازه ؟

خوب اینقدر وضعیت اقتصادی خانواده ها بد شده که هر کسی در هر سنی باید کار کنه

کار کردن بد نیست اتفاقا خیلی هم خوبه ولی نه تو هر شرایطی

این واقعا ناراحت کنندست . واقعا کاری میشه کرد ؟

نمی دونم ما فقط ناراحت میشیم اون لحظه کمی دلسوزی میکنیم بعد تمام میشه

تو جامعه ما بدتر از اینها هم هست هر روز که از خیابان رد میشم شاهد درماندگی خیلی ها هستم

که با وضعیت بدی در کنار خیابان نشستن.

بارها با خودم می گم اخه مگه اینا خدا ندارند چرا باید این همه تفاوت بین انسانها باشه

چرا بعضی ها حتی به نان شب خودشون هم محتاج هستن چرا حتی باید جایی برای خوابیدن هم نداشته باشن ؟

این دنیای ما حتی به بچه ها هم رحم نکرده بعضی ها شون جایه این که تو مدرسه باشن و بازی کنند با وضعیت بد

تو خیابون درحال التماس به رهگذران هستن تا شاید بتوانند چیزی بفروشن

از همه بدتر که بصورت نا جوان مردانه مورد سوٍ استفاده قرار میگیرن البته اینها همش ظاهر زشت قضیست در پس اینها زشتیهای وحشناکتری هم هست

من هم مثل خیلی ها فقط بلدم غر بزنم و بگم چرا این چیزهای زشت باید باشه ونگران باشم

ولی آیا راه حلی هست ؟!

بنی آدم اعضای یکدیگر ند که در آفرینش زیک گوهرند

چو عضوی بدرد آورد روزگار دگر عضوهارا نماند قرار

تو کز محنت دیگران بی غمی نشاید که نامت نهند آدمی