زندگی

تو زندگي لحظه هايي هست که احساس مي کني دلت واسه يکي تنگ شده
اونقدر که دلت مي خواد اونارو از روياهات بگيري و واقعا بغلشون کني
وقتي که در شادي بسته ميشه، يه در ديگه باز ميشه
ولي اغلب اوقات ما اينقدر به در بسته نگاه مي کنيم که اون دري رو نمي بينيم که واسمون باز شده
دنبال ظواهر نرو، اونا مي تونند گولت بزنند
دنبال ثروت نرو، چون براحتي از کفت ميره
دنبال کسي برو که خنده رو رو لبت ميشونه
چون فقط يه لبخند ميتونه کاري کنه که يک شب تاريک روشن به نظر برسه
اوني رو پيدا کن که باعث ميشه قلبت لبخند بزنه
خوابي رو ببين که آرزوشو داري
اونجايي برو که دلت مي خواد بري
اوني باش که دلت مي خواد باشي
چون تو فقط يه بار زندگي مي کني
و فقط يه فرصت واسه انجام تمام کارهايي که دلت مي خواد انجام بدي داري
بذار اونقدر شادي داشته باشي که زندگيتو شيرين کنه
اونقدر تجربه که قويت کنه
اونقدر غم که انسان نگهت داره
و اونقدر اميد که شادت کنه
شادترين مردم لزوما بهترين چيزا رو ندارن
اونا فقط از چيزايي که سر راهشون مياد بهترين استفاده رو مي کنن
روشنترين آينده ها هميشه بر پايه يه گذشته فراموش شده بنا ميشه
تو نميتوني تو زندگي پيشرفت کني مگه اينکه اجازه بدي خطاها و رنجهاي روحي گذشتت از ذهنت بره

وقتي به دنيا اومدي، گريه مي کردي
و هرکسي که اطرافت بود مي خنديد
يه جوري زندگي کن که آخرش
تو کسي باشي که ميخندي و هر کسي که اطرافته گريه کنه

يادت هست گرييه هاي شبانه ام را كه از درد دوري تو مثل ابر بهاران  ميگريستم

حال از درد فراق تو مي گريد از درد دوري تو ا از درد اين كه جاي تو به بي گانه پنهاه

برده روزهاي با تو بودن را چه راحت تسليم روزهاي بي مقدار روز گار كردم

چه راحت بر باد تكيه دادم ودر قلب خود يك خانه شيشه اي بنا كردم كه

با ضربه سنك كودكاني خرد شد و شكست!

اين بار به نا كجا آبادي رفتم كه تا ته وجودم گريستم ولبريز ازدرد با ز مي گردم

حال بقضي سنگين گلويم راگرفته دوباره اشكها راهي در چشمانم پيداكرده

درد عظيمي در دلم فرو افتاده دوباره سنگي درد ناك شيشه هاي قلبم را به نشانه

رفته باز بعد از مدتها مي نويسم باز از درد تنهايي !!!!!!!!!

خدايا ! از پس اين همه سال اعتراض ، امروز "سكوت بلند" را برگزيده ام و صبورتر 

ميشوم و هر روز را بي اميد اجر صبري كه برگزيده ام طي ميكنم . روزگار روز به روز

سخت تر مي شود . خدا را شكر ، گله اي نيست . نان بخور و نميري هست . غم ها

 اگر از حد مي گذرد ، كنايه هاي عزيزان اگر بيشتر مي شود ، فرصت ها اگر از

،دست مي رود ، دردها اگر سر بر مي آورد ، اشك ها اگر سرازير مي شود آه ها اگر

سينه سوز مي شود و اگر هزار كوفت و زهرمار ديگر بر سرم خراب مي شود ، خدا را

شكر گله اي نيست ! حرف زيادي براي گفتن و نوشتن ندارم اين بار . سكوت كه در

وجودم ته نشين بشود ، همين !درد و دل هاي خودم با خودم هم فراموشم مي شود

 خدايا هميشه به ناكجا آباد فرستادي مرا و راه را نشان ندادي اما اين بار مي خواهم

سرم را بياورم نزديكتر و بلندتر نگاهت كنم . انگار كمي عجيب تر از من شده اي نه ؟ خدايا تا فرصت اعتراض را براي خودم گذاشته ام بگذار اين آخرين دردها را كه بر دلم

نشسته است با تو بگويم كه اگر به " سكوت بلند " ، تلخ سلامت !كنم ، ديگر با تو هم حرف نخواهم زد

،خدايا چرا فريادهايم را نشنيدي ، تو كه مي گويي از سكوت يك سنگ مدح خويشتن

 مي شنوي ؟ چرا اشك را بر گونه هايم نديدي تو كه جنبش كوچك ترين جنبنده را

مي بيني ؟ خدايا ! هزار " خدايا " دارم كه بگويم ولي بغضي كه بي موقع مي آيد

سراغم و قطره اشكي كه عادت كرده است دور از چشم غير ، آرام پائين بيايد ، رسوايم مي كند و من ناگزير به

!سكوت مي شوم

اين روزها وقتي با ديگران هستم ، آدمي مي شوم كه نه خودم مي شناسمش و نه

ديگران باورش مي كنند ! اين زندگي به جبر تو يا اختيار خودم ، ديگر دارد روز به روز

كمرنگ تر مي شود . هرچه هم زور مي زنم پر رنگش كنم انگار نه انگار . انگار به گناه

 من ، هركه را كه بر سر راهم قرار مي گيرد را نيز با من بر سر دار مي بري ! اين يكي

 را بگذار و بگذر كه من حساب او .را نيز مي دهم . تنها گناهش شايد اين است كه

من گمان كردم نگاهش آشناست باور كن چيز زيادي نمي خواهم ، همان را كه بود به

 او بازگردان كه پريشانيش ...پريشانترم مي كند ! به قول "اخوان ثالث " من امشب 

آمدستم وام بگذارم! ديگر چه فرقي مي كند من يا تو خداي من ، كداميك مختارتريم

همه چيز و همه كس اسير تكرار و يكنواختي مي شوند همانطور كه من براي من در

دور باطل افتاده ام ! دست كشيده ام از هرچه كه شايد روزي فريبم بدهد به شادي

اي كه عمرش به درازاي برگ گلي است در آفتاب سوزان و من باز خنده بر لب هايم

بماسد و غم اقتدارش را به رخم بكشد ! خدايا گيجم كرده اي با اين همه چراغ قرمز

كه راهم را به هرسو بسته اند . براي مني كه عمري قانون شكني كرده ام چراغ

قرمز حرف تازه اي ندارد ، فقط اين همه ، گيجم كرده اند و گرنه از پس آن چراغ قرمز !

بزرگ و براق كه زل زده به چشم هايم خيلي روز پيش عبور كرده بودم

!اما من مي گريزم . تو خود خوبتر مي داني كه من روزي مي گريزم احساسات كه

غليظ تر مي شوند از بار كلمات ، من راضي نمي شوم به قطار نوشته ها ، نم نم

اشك ها و سر به آسمانت بلند كردن . به راستي خدايا به كدامين گناه از پس هزاران

 روز پيش ، از همان روزها كه كودك بودم ، مرا اسير غم هائي كردي كه فقط و فقط تو

مي داني و من ؟ خدايا به روز وعده داده ات قسم ، اگر به روز حساب پاسخي براي

اين همه علامت

!سوال و تعجب نيابم ، ادعاي عادل بودنت را شك مي كنم

خدايا ! اين من ، چون گنجشككي خيس ، خسته ، گشنه ، پرشكسته ؛ به پشت

پنجره ي تو به پناه آمده است . خدايا ! شايسته ي هيچ يك از صفات !تو نيست كه

پنجره را نگشائي

امشب در سر شوری دارم ،

امشب در دل نوری دارم ،

باز امشب در اوج آسمانم

امشب تولد حضر ت علی ، چه شبیست امشب تولد بهترین مرد تاریخ

مهربانترین انسان و عادلترین حاکم

خیلی ها امشب را جشن میگیرن مثل همسایمون که هر سال سنگ تموم میزاره

خوب خوبه ارزش داره ولی خیلی کمه خیلی کم

البته اعتقاد من اینه، حضرت علی یارو یاور کودکان یتیم بود دست یاری به سو ی فقرا می داد

ولی ما چی فقط فقط یاد گرفتیم جشن بگیریم دل خودمونا خوش کنیم ، حا لا هم یه سری از دوستا

و اشنا ها را دعوت کنیم و شادی مونا با اونا شریک بشیم

یعنی این کافیه یعنی حضرت علی اینا میخواد ؟

چرا ما اونا الگو قرار نمی دیم میگیم حضرت علی همراه انسانهای بدبخت بیچاره بود

ولی چرا ما نیستیم؟؟؟؟

بارها ازخیلی ها پرسیدم حتی به خانواده خودم اعتراض کردم ترا خد ا عوض این همه خرج

بی خودی کردن برید به فلان پرورشگاه کمک کنید برید دست نوازش به سر بچه های یتیم بکشید

یه عالمه ما تو شهرمون فقیر داریم اگه راست میگید یه گوشه ای از این ریخت پاشهای بی خودی را

برای اونا خرج کنید ؟

آه ، فقط آه که هیچ سودی نداره آخرش معلوم میشه فقط برای کلاس گذاشتن و چشم هم چشمی

میان اینقدر خرج می کنن مثلا داریم مهمانی میدیم و جشن میگیریم برای حضرت علی

نمیدونم چی بگم، دیگه گریم در امده از دست این ادما

وقتی هم اعتراض میکنی ، آخرشم خودت ماخزه میشی؟

گذشته از این گلایه ها که حسابی تو دلم موند بود اخرشم تو وبلاگم نوشتم

تولد این امام بزرگورا را به همه تبریک میگم امیدوارم همه علی وار باشن

من آن درویش را گویم که از دل میکشد آهی

بسی دزدان ره هستن که میمانن به درویشان

دیگه داشتم می رفتم بعد از دو سال دیگه زمان من برای انجا موندن تمام شده بود

یعنی وقت رفتن بود.بچه ها از رفتن من بی تابی میکردن گاهی هم اشک تو چشاشون جمع

می شد می زدن زیر گرییه حال و وضع من هم بهتر از اونانبود ولی من قیافه جدی به خودم

می گرفتم بهشون میگفتم بی خیال بچه ها رسم روزگار همینه هر امدنی رفتنی داره تو این دنیا

هیچی و هیچکس برای آدم نمی مونه و این شعر خیام را براشون می خوندم

در یاب که از روح جدا خواهی شد

در خانه اسرار فنا خواهی شد

می خور که به زیر گل خواهی رفت

بی مونس و بی رفیق و بی همدم خواهی خفت

خلاصه تو این مدت که با هم همکار بودیم رابطه خیلی خوبی با هم داشتیم و شریک تمام

غمها و شادیهای هم بودیم

یادش بخیر همیشه من اونا را مجبور می کردم نرم افزارهای جدید یاد بگیرن و کتابهای مختلف بهشون معرفی می کردم . به من میگفتن که خیلی ریس بازی در میاری ولی اخرش

حرف منا گوش میکردن نا سلامتی به قولی من خیرو سلاحشونا می خواستم دوستم گاهی به

شوخی می گفت ای پیر فرزانه پندی ده من هم که از رو نمی رفتم ٍ ازنظر سنی که هم سن سال بویدم ولی من به قول

سپیده خیلی پرو بودم

.روزهای خوبی با هم داشتیم وقتی که من حالم بد میشد مثل پروانه دور سرم

می چرخیدن و نگرانم بودن سپیده که می گفت عاشق منه ولی من معشوقه پررویی بودم همش ازیت ش میکردم

ولی خیلی دوسش داشتم همش شوخی بود

به قول مدیر نگار بچه ها بودم

بیشتر موقعه ها شعر حافظ و مولوی و سعدی را می خوندیم منم که عاشق مولوی و حافظ بودم

میشه گفت در اصل اونجا گرایش به شعر و شاعری پید ا کردم مدیر شرکت که حافظ را

از حفظ بود. وقت استرا حت که میشد برامون حافظ می خوند

خلاصه دوستای خوبی داشتم از صمیم قلب دوستشون دارم تو این .دورزمونه که دوست

خوب داشتن کیمیاست خوشبختانه خدا این شانس را بهم داده بود

ولی الان که دارم از شون جدا می شم ! به هر حال چاره ای نیست بقول یکی از

دوستان که می گفت سعی کن به چیزری عادت نکنی

به قولی هم آدم باید گاهی ساحل امنشا ترک کنه دل به دریا طوفانی بسپره شاید ساحلی

امنتر از ساحل خودش پیدا کنه رسم زندگی همینه

این چهره ی خوب ماجرا بود البته چهر بدش که خیلی ناراحت کنندتره. که همه ما یه

جورایی درگیر ش هستیم تو این جامعه هر جا بری تا بخوایی حقتا بگیری حقتا حسابی

نا حق می کنن حالا بعضی ها ادعا دارن که خوبن شعارشون اینه که نباید دلبسته

دنیا شد . درست همینا به ادم از پشت خنجر میزنن ! دیگه چی میشه گفت!

خوب یا بد ما تو ی این جامعه زندگی میکنیم باید واقعیت را قبول کنیم

انسان موجود عجیبیه وقتی تو جایگاه مادی بالایی قرار داره دوست داره هم نوع های خودشا له کنه

و یه جورایی حس مالکیت داره اینقدر مغروره که یادش میره این غررورش به دیگران ضرر میزنه

که البته یکی از فربانیهای این غرور من بودم که باعث شد از دوستام جدا بشم ادم مغرور حتی نیت

خیر را هم تشخیص نمی ده و چشماشا به واقعیت می بنده

البته تو این وسط کسایی هم پیدا میشن که نیت خیر دارن بدون هیچ توقعی به ادم کمک می کنن

اینا همون انسانهای الهی هستن که به قول استاد (نچسبیدن به زمین ) و از کمک به دیگران لذت می برن

هر چی بود تموم شد من دوباره باید سرا غ کار جدید برم و دوستای جدید پیدا کنم .و یه سرنوشت جدید را

تو یه جای جدید تجربه کنم پس یا حق

خرم آن روز کز این منزل ویران بروم

راحت جان طلبم و از پی جانان بروم

گر چه دانم که به جایی نبرد را ه غریب

من به بوی سر آن زلف پریشان بروم

دلم از وحشت زندان سکندر بگرفت

رخت بر بندم و تا ملک سلیمان بروم

چون صبا با تن بیمار و دل بی طاقت

به هواداری آن سرو خرامان بروم

در ره او چو قلم گر به سرم باید رفت

با دل زخم کش و دیده گریان بروم

نذر کردم گر از این غم به در آیم روزی

تا در میکده شادان و غزل خوان بروم

به هواداری او ذره صفت رقص کنان

تا لب چشمه خورشید در خشان بروم

تا زیان را غم احوال گران باران نیست

پارسیان مددی تا خوش و آسان بروم

ور چو حافظ زبیا بان نبرم ره بیرون

همره کوکبه آصف دوران بروم

بالخره رفتی ؟! ولی بودن و نبودن تو فرقی به حال من نمی کرد

بودنت یک دردی بود و رفتنت هم یه درد دیگه

وقتی رفتی گریه کردم ! ولی نمی دونم چرا؟!

همش گریه می کردم قلبم گرفته بود کوه غم در دلم سنگینی می کرد

وقتی به یاد گذشته ها می افتادم چه ظالمانه سه پرنده کوچک را در قفس کرده بودی

و راه آسمان را ار نگاهشان دزدیده بودی . و چه مغرورانه فکر می کردی که همه چیز

ماله تو هست حتی هیچ کس حق نفس کشیدن را هم ندارد

دل سنگت ازچشمان پرخون پرندهای کوچک هم به رحم نمی آمد

وهمچنان شلاق خود خواهی را برسر شان می کوفتی

و آنها زخمی و خسته تر از همیشه چشم به آسمان می دوختن شاید

ماه تنهای آسمان نور امید را در دلشان بتاباند

حالا دیگه از اون دوران خبری نیست

پرندها بزرگ شدن و تو هم رفتی با تمام سنگ دلیهایت زیر خاک

مدفون شدی

آه من گریه می کنم فقط به بی کسی خودم فقط به این که تو نفهمیدی که چگونه

زندگی کنی

ندانستی محبت چیست ! بادلی از کینه ونفرت رفتی

ما که همیشه تنها بودیم با رفتن تو تنها تر نشدیم

حا لا دیگه همه چی را میبینی دیگه ار همه چی خبر داری

حالا ببین که چی کار کردی هنوز هم جای ضربات کینه و خود خواهی هایت مانده

و هنوز هم ما تنها یم هنوز هم دل ما جای زخمهای بی امان آن دورا ن است

ولی من با تمام بدیهایت می بخشم تو را !!!!!!!

روزی ما دوباره کبوتر هایمان را پیدا خواهیم کرد و مهربانی دست زیبایی را خواهد

گرفت..

روز که کمترین سرود بوسه است . و هر انسان برای هر انسان برادری است

روزی که دیگر در خانه هایشان را نمی بندند . قفل افسانه ای است و قلب برای

زندگی بس....

روزی که معنای هر سخن دوست داشتن است تا تو بخاطر آخرین حرف به دنبال

سخن نگردی

روزی که آهنگ هر حرف زندگی است تا من بخاطر آخرین شعر رنج جستجو ی

قافیه نبرم

روزی که هر لب ترانهای است تا کمترین سرود بوسه باشد .

روزی که ما برای کبوترهایمان دانه بریزیم و من آن روز را انتظار میکشم

حتی آگر روزی که دیگر

نباشم .........

به خدا عشق بورز نه به دلیل موهبتهایی که به شما اعطاکرده است

بلکه به دلیل آن که به خدامتعلق هستید و خدا شما را به تمثال خود آفریده

است اگر عمیق به خدا رو کنید چنان عشقی بر شما نازل می شود که

زبان هیچ انسانی یارای شرح آن را ندارد

آنگاه عشق الهی را خواهید شناخت و قادر خواهید بود آن هدیه

مقدس را به دیگران ببخشیدعشق حقیقی الهی است و عشق الهی سرور

محض است هرچه بیشتر به خدا روی آورید و او را با تمنایی سوزان طلب

کنید عشق الهی را بیشتر در قلب خود احساس خواهید کرد انگاه در می یابید

که عشق عین سرور است و سرور خداست

هوا ابرآلود است ماه تنها ی آسمان هم به سختی دیده میشود

درست مثل دل من که پشت ابرهای سیاه غم پنهان شده

و تنها تر از همیشه به آرامی میگرید

شب است و همه جاتاربک است مثل را ه گذشته و اینده

گذشته که با ناله ای سرد زمستان هم گام بوده و همیشه در حسرت یه روز بهاری

روزرا به شب کرده و اسیر شبهای سرد بی کسی بوده

یاد لحظات تنهای کودکی که همیشه در حسرت آغوش گرم مادر سپری شد

و تحمل بی مهری های روزگار دل کوچشکش را همیشه درد الود میکرد

و این که باید به تنهای از راه پر فراز و نشیت زندگی میگذشت

درد ش را دو چندان میکرد

حال امروز اون سالهای تنهای سپری شده زخمهای زیادی دلش را پاره پاره کرد

خسته تراز همیشه به راهش ادامه میده تنها می افته و تنها بلند میشه

باز میره.. دیگه این پرنده خسته شده دیگه توان ادامه راه را نداره.

خیلی دوست داشته که عاشق واقعی بشه عاشق اون کسی که تنها پنهاگاه همه

بی پناه هاهست دوست داره اونا بفهمه درکش کنه و با تمام وجود لمسش کنه

بفهمه که تو تمام این راهها تنها نبوده کسی بوده که دستشاگرفته

تو شبهای تنهایهاش کسی کنارش بود و به حرفاش گوش میداده

و اونا باتمام وجود دوست داشته

بهش یاد داد تمام مدت همه را دوست داشته باشه بدونه هیچ توقعی

گفت که این دنیا گذراست نباید بهش دل بست آدم بلخره تنهامیشه

هیچی و هیچ کس تو این دنیا وفا ندارن این دنیا ارزش هیچی رانداره

کاش میشد یه بار هم شده باهام حرف بزنه ... همیشه کنارمنی بی صدا

امشب باز دلم گرفته فقط یه بار یه بار باهام حرف بزن . همش که من حرف میزنم!؟

پس تو چی؟!    راستی    دوباره زمین خوردم دستمابگیر .............

سال نو هم داره میاد باید همه چی نو بشه... همه چی از نو متولد می شه

شورو شادی و طراوت و زیبایی همه جا موج میزنه همه با فرا رسیدن

سال نو خوشحالن وسعی می کنند همه چی را نو و تمیز کنند

ای کاش میشد یکمی وقت کنیم و حال و هوای دلمونا هم نو کنیم

وشروع به خونه تکونی دلامون کنیم وهرچی کینه هست و هرچی. چیزای کهنست

دور بریزیم و بادلی نو و تمیز به استقبال سال جدید بریم

اره حالاوقتشه با نو شدن طبیعت صداقت وپاکی را به دلمون دعوت کنیم

و هرچی دروغ و دورویه از دلمون بیرون کنیم یادمون باشه که حسابی دلمونا تمیز کنیم

تا صداقت و مهربانی مهمان دلمون بشه

ماکه قشنگی را دوست داریم از هرچیز زیباست خوشمون میاد چرا فقط به زیبایی های ظاهری اهمیت میدیم؟

 زیبایی های مهمتری هم هست که یادمون میره به اون هم بها بدیم

درسته که تو دنیای مادی زندگی میکنیم و انسان زیباترین موجود خداوند هست

ولی این انسان وقتی زیباست که دلش قشنگ باشه وقتی زیباست که مهربان باشه

کمی خود خواهی را کنار بزاره اینقدر قرق دنیا نشه

زندگی وقتی قشنگه که بادلی پاک همه را دوست داشته باشیم

این دنیا گذراست یه روزی باید همه چی را بزاریم بریم. چرا چیزای که بدردمون

نمی خوره را فقط جمع میکنیم ؟ یکمی هم باید بفکر توشه راهمون باشیم

اگه وقت کردیم یه بقچه مهربانی صداقت محبت توشه راهمون کنیم اینا هستن که

توراه دستمونا میگیرن و مارا به خدا میرسونند...

نو بهار است برآن کوش که خوش دل باشی که بسی گل بدمد و تودر دل گل باشی

من نگویم با که نشین و باکه بنوش که خود دانی اگر زیرک و عاقل باشی

در بهار هر ورقی دفتر حالی دگر است حیف باشد که زحال دگران غافل باشی